مرزهاى عقل
امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
(العاقل لا يحدث من يخاف تكذيبه، و لا يسأل من يخاف منعه، و لا يعد ما لا يقدر عليه، و لا يقدم على ما يخاف فوته بالعجز عنه)؛
«شخص عاقل به كسى كه گمان مىكند كه او را تكذيب خواهد كرد حديث نمى گويد، و از كسى كه گمان دارد كه او را محروم سازد چيزى مطالبه نمىكند، و چيزى را كه قدرت ندارد وعده نمىكند، و به چيزى كه گمان دارد كه توان انجام آن را نخواهد داشت اقدام نمىكند».
آرى شخص عاقل هر چيزى را در جاى خود انجام مىدهد و از مواردى كه مورد تهمت واقع مىشود پرهيز مىكند. چيزى را كه توانش را ندارد ترك مىكند و به چيزى كه در توانش مىباشد روى مىآورد. كسى كه به يكى از اينها كه در حديث شريف از آن بازداشته شده اقدام كند خود را در معرض اعتراض و محكوميت قرار داده است و آن چيزى جز حماقت نمىباشد.
از بررسى احاديث وارده به اين نتيجه مىرسيم كه براى ايمان حقيقى دو پايه است: يكى اخلاق پسنديده، ديگرى استقامت
در حق و حقيقت، كه بدون اين دو پايه ايمان بلكه انسانيت مفهوم ندارد.[1]