آسايش جهانى
امام صادق عليه السلام فرمود:
«ان يسلم الناس من ثلاثة كانت سلامة شاملة: لسان السوء و يد السوء، و فعل السوء»
«اگر مردم از سه چيز در امان باشند، آسايش همگان تأمين مىشود و آنها عبارتند از:
1. زبان زشت
2. دست زشت
3. كار زشت.»
آرى اگر بخواهيم امنيت و آسايش همهى انسانها را از سفيد و سياه، در شرق و غرب، و در هر زمان و مكانى فراهم كنيم، امكان پذير نخواهد شد، مگر اينكه بتوانيم ريشه هاى گفتار زشت، رفتار زشت و كردار زشت را بخشكانيم.
گوئى امام عليه السلام عصر ما را ديده، روزنامه ها و مجلات ما را خوانده، به اخبار راديو و تلويزيون گوش داده، پس از ارزيابى دروغپراكنىهاى رسانههاى گروهى، قضاوت نموده است.
از فراوردههاى تمدن و فرهنگ جديد بهره اى كه ما مىبريم اينست كه دستگاههاى مخابراتى، دروغها و تهمتهاى فراوانى توليد كرده به كمپانيهاى خبرپراكنى داده، با مهارت خاصى تنظيم و تلفيق نموده، بر عليه مخالفان خود نثار مىكنند و در سطح جهانى پخش مىكنند.
يكى از دانشمندان مىگويد: عقل با معقولات سروكار دارد، دست با ملموسات، گوش با شنيدنيها، چشم با ديدنيها؛ ولى زبان همهى اينها را دربر دارد، از اين رهگذر اگر زبان با نفاق و ريا و ديگر آفتها آلوده شود، همهى شئون زندگى را فساد و تباهى فرا مىگيرد.
از ديدگاه قرآن و سنت، هرگز شخص با ايمان دروغ نمىگويد، چنانكه در حديث آمده:
از رسول اكرم صلى الله عليه و آله پرسيدند: «آيا ممكن است شخص با ايمان دروغ بگويد؟.»
فرمود: «نه» زيرا كه خداوند متعال مىفرمايد:
إنما يفتري الكذب الذين لا يؤمنون بآيات الله
«هرگز دروغ نمىبندد جز كسانى كه به آيات پروردگار ايمان نياورده باشد.»[1]
پيامبر رحمت فرمود:
لا يستقيم ايمان العبد حتى يستقيم قلبه، و لا يستقيم قلبه حتى يستقيم لسانه
«ايمان بندهاى درست نمىشود مگر هنگامى كه قلبش درست باشد، و قلب كسى درست نمىشود جز آن هنگام كه زبانش درست باشد.»
اگر گفته شود: ما افراد بسيارى را مىشناسيم كه نماز مىخوانند و روزه مىگيرند و دروغ نيز مىگويند، پس چگونه قرآن گفته كه شخص مؤمن هرگز دروغ نمىگويد؟!
در پاسخ مىگوئيم: اين مردم هستند كه خيال مىكنند او ايمان دارد، بلكه از نظر خداوند او ايمان ندارد، و آنچه دارد عاريتى است.
امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
(من لم يكن فعله موافقا لقوله فايمانه مستودع)؛
«كسى كه رفتارش با گفتارش سازگار نباشد ايمانش عاريتى است.»
آرى معاويه هم نماز مىخواند ولى چه تهمتها كه به دروغ به حضرت على عليه السلام نمىزد؟ او به مردم شام وانمود مىكرد كه على نماز نمىخواند!!
در جنگ صفين يك جوان شامى خود را به لشكر حضرت على عليه السلام زد، شمشير مىزد و فحش و ناسزا مىگفت.
هاشم مرقال به او گفت: اى جوان از خدا بترس، زيرا خداوند ترا از اين كردارت خواهد پرسيد. او در پاسخ گفت:
«من با شما مىجنگم، زيرا صاحب شما على بن ابى طالب نماز نمىخواند»!!!
على بن ابىطالبى كه با همهى مشركان، و در رأس آنها معاويه و ابو سفيان، براى نماز مىجنگيد، و خود در محراب عبادت در حال نماز به شهادت رسيد، او نماز نمىخواند ولى معاويه نماز مىخواند!!
در روز عاشورا شمر به امام حسين عليه السلام گفت: «خداوند از تو نماز را نمىپذيرد»!
شگفتا نماز امام حسين سرور شهيدان پذيرفته نيست، ولى از شمر كه سرور جوانان بهشت و ريحانه ى پيامبر رحمت را كشته، پذيرفته است!!!
ابن زياد در خطبهاش گفت: «سپاس خداوندى را كه حسين را كشت و يزيد را بر او نصرت داد»!
رفتار زشت نيز از سرقت، احتكار، قتل، غارت، ظلم، اختناق، سلب آزادى، جنگ، ستيز، تجاوز به حقوق مستضعفان، تا خريد و فروش تجهيزات جنگى را دربر مىگيرد.
اين سه واژهاى كه معصوم عليه السلام از آن برحذر داشته:
1. گفتار زشت
2. رفتار زشت
3. كردار زشت
مىپرسند: اين وعده كى جامه عمل خواهد پوشيد؟!
بگو: ألا إن نصر الله قريب
«آگاه باشيد كه پيروزى خداوند نزديك است.»
مگر نمىبينيد كه فرياد دادخواهى از همه جا بلند است و همه به سوى حق و براى حق فرياد مىكشند.[2]