تظاهر به مسرت
يك عامل ثمربخش كه هنگام هجوم اضطراب و اندوه به دل، در كاستن آن كمك مؤثرى مىكند، تظاهر به مسرت و شادمانى است.
مولاى متقيان على (ع) فرمود:
«كن بالبلاء محبورا و بالمكاره مسرورا[1]؛
هنگام فشار گرفتارى، از خود شادمانى نشان بده و در مشكلات و دشوارىهاى زندگى مسرور و گشاده رو باش».
«كن راضيا تكن مرضيا[2]؛
هميشه در زندگى حالت رضايت داشته باش تا مورد پسند باشى».
روانشناسان امروز نيز تظاهر به مسرت و شادمانى را در كاهش بحران غم و اندوه و همچنين بالا بردن شخصيت انسان را عامل كاملا مؤثر و سودمندى مىشناسد و چنين توصيه مىكنند:
«سعى كنيد تظاهرات چهره اى خوشآيند در خود ايجاد كنيد و بكوشيد كه هميشه بشاش باشيد؛ خود را چنان فارغ از غم و اندوه نشان دهيد كه هركس شما را مىبيند خيال كند بهترين دوستانش را ديده است؛ اگر شما مغموميد و حال عصبى داريد، سعى كنيد در موقع برخورد با ديگران، اين غم و اندوه و ناراحتى را ظاهر نسازيد، اينطور تظاهر كنيد كه در يك حالت خوش و راضى هستيد.
وقتى شما روحيه اى شاد داشتيد و به مردم فهمانديد كه خوش و خرميد، ديگران نيز رفتار دوستانهاى در قبال شما خواهند داشت و از هر درى با شما سخن خواهند گفت و از يكديگر لذت خواهيد برد؛ وقتى شما سرحال هستيد، يك شيوه مؤثر عملى، در جلب ديگران در شما پيدا مىشود.
نخستين قدم براى سرحال و سركيف شدن، تظاهرات چهرهاى است؛ اخم نكنيد؛ هميشه تبسمى بر لب داشته باشيد؛ اين تظاهرات بدون ترديد در شما مؤثر واقع مىشود و باعث تخفيف غم درونى مىگردد؛ در غير اين صورت، اخم، عادت شما مىشود و مردم از اشخاص عبوس و ماتمزده دورى مىجويند؛ صورت بشاش، ديگران را به سوى شما جلب مىكند؛ بزرگى در اخم كردن نيست؛ بعضىها تصور مىكنند كه اگر هميشه عبوس باشند و اخم كنند، ديگران از آنها حساب مىبرند و مرعوب آنها مىشوند، در صورتى كه اينطور نيست؛ هرگاه اندوهناك هستيد، تبسمى بر لب بياوريد، خواهيد ديد كه چگونه غم شما، رفع مىشود».[3]