سخاوت
شیخ مفید میگوید:«در نزدیکی کربلا حرّ با هزار سوار در گرمای طاقت فرسای نیمه روز در برابرحسین ع) ایستاد. امام حسین با یارانش عمامهها بر سر بسته شمشیرها را به گردنآویزان نموده بودند.
آن حضرت که (منبع جود کرم بود) آثار تشنگی در لشکر حرّ دید و به جوانان خود فرمود: این مردم را آب دهید و سیرابشان کنید و دهان اسبانشان را نیز تر کنید، پس چنان کردند و به ترتیب با کیفیت خاصّی همه را آب دادند.
علی بن طعان محاربی گوید: من آخرین فرد لشکر بودم که رسیدم امام حسین ع) چون تشنگی من و اسب مرا دید، فرمود: آب بیاشام من هر چه میخواستم بیاشامم آب از دهانه مشک میریخت خود آن حضرت برخاست سر مشک را پیچاند. پس آشامیدم و اسبم را سیراب کردم امام ع) با این کار به جامعه بشریت درس جود و سخاوت را داد.
چشم روزگار چون حسین را ندید. مادر دهر عقیم است از مثل چنین بزرگواری که در عین گرفتاری با دشمنش اینگونه رفتاری نماید. او فرزند همان آقایی است که غذای مخصوص به خود را به قاتلش میدهد.امام حسین در مکتب علی ع) کلاس دیده چقدر این عمل حسین ع) به روش امیرالمومنین ع) در جنگ صفین نزدیک است مورخان مینویسند:چون علی ع) در جنگ با معاویه شریعه آب را متصرف شد، بر دشمن ستیزه نکرد و حسّ انتقام جویی به خود نگرفت و با آنان مقابله به مثل نکرد، بلکه به مضمون وسجّیتکم الکرم دستور داد آب را به روی دشمن باز بگذارند.
آفرین بر این گونه رهبران الهی امام حسین ع) در نهضت عاشورا روش پدر بزرگوارش را پیش میگیرد با این که سخت در محاصره دشمن است و میتواند بدین وسیله دشمن را آزار دهد، ولی علی گونه رفتار میکند، حتی دشمن تشنه را با دست مبارکش آب میدهد.آری خود فرموده است من میخواهم به سیره جدم و پدرم رفتار کنم چه درسی بالاتر از درس عملی این جزئی از سخاوتهای آن حضرت بود که ذکر شد. آن شاعر عرب چه زیبا سروده است لن یخب الان من رجاک و من حرّ من دون با یک الخلقهانت جواد و انت معتمد ابوک قد کان قاتل الکفره