شعائر و عزاداری ها
نهضت امام حسینعلیه السلام مربوط به زمان مخصوصی نبوده تا در زمانهای بعد فراموش شود، بلکه نبرد حقّ و باطل، عدالت و ظلم، انسانیّت و وحشیگری و نبرد هدایت و گمراهی بود.
از این رو تا دنیا برپا است مظلومیّت حضرت امام حسینعلیه السلام و نهضت مقدّس آن حضرت فراموش شدنی نخواهد بود و هرگاه میان حقّ و باطل پیکاری درگیرد، خاطره آن مجاهدتها زنده میشود.
بنا به اهمیّت و نقش سازنده این نهضت مقدّس بود که پیامبر اکرمصلی الله علیه وآله وسلم سالها پیش از وقوع آن، مسلمانان را در برگزاری مراسم عزاداری و زنده نگهداشتن این قیام تشویق فرمود و ائمّه طاهرینعلیهم السلام هم نسبت به این مجالس تأکید فراوانی داشتند.
امّت اسلامی در تبعیّت از دستور رهبران دینی خود در سطح وسیع در مناطق مختلف دنیا با برگزاری مجالس عزاداری و سوگواری، نسبت به سرور شهیدانعلیه السلام و اهلبیتعلیهم السلام و یاران آن حضرت عرض ارادت مینمایند و معنای «هر روزی عاشورا و هر زمینی کربلاست»
را عملاً انجام میدهند.امّا نحوه برگزاری مراسم عزاداری به هر صورت که انجام پذیرد جایز است مگر آنجا که از طرف شرع مقدّس منع شده و حرام باشد.
مانند اینکه کسی به عنوان عزاداری «خودکشی» کند همانطور که بوداییها برای رسیدن به هدفهای دینی و ملّی دست به خودکشی میزنند! امّا اسلام از قتل نفس نهی کرده است و قرآن میفرماید:«لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ» .
بنابراین هر نوع عزاداری که دلیل خاصّی بر حرام بودنش نباشد جایز، بلکه مستحب و پسندیده است و خود یکی از مصادیق آیه شریفه: «وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَی الْقُلُوبِ» میباشد.
تمسخر بعضی افراد جاهل و نادان نسبت به بعضی از شعائر دینی و مذهبی دلیل نمیشود که ما آن را عمل شایستهای ندانیم.قرآن کریم درباره کافرانی که پیامبران و برنامههای تبلیغی آنان را به تمسخر میگرفتند میفرماید:«یا حَسْرَةً عَلَی الْعِبادِ ما یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُونَ» .